Op deze plaats stond in 1644 al een windmolen, een standerdmolen. Mogelijk was het die molen, die in de nacht van 13 op 14 april 1889 afbrandde. 

Janssens, de molenaar van die standerdmolen, hield wel van een borrel, zo wil de overlevering. Of dit de oorzaak was dat hij behoorlijk in het krijt stond bij graanhandelaar Goossens te Eindhoven is niet bekend, maar hoe dan ook had hij geen geld om een nieuwe molen te laten bouwen (en kennelijk was hij ook niet of onvoldoende verzekerd). Daarop werd Goossens eigenaar van de grond en vervolgens liet deze daar een stenen molen bouwen. 

Molenmaker Van Himbergen en zijn medewerkers moeten hard hebben gewerkt: nauwelijks een halfjaar na het afbranden van de voorganger was de nieuwe molen maalvaardig! De Provinciale Noordbrabantsche en 's Hertogenbossche courant van maandag 18 november 1889 vermeldt: "De werkzaamheden aan den nieuwgebouwden windgraanmolen alhier zijn zoo goed als geëindigd. Den 7en dezer is er een begin gemaakt met malen, hetgeen de belangstelling van menigeen opwekte". 
Hiermee kon dus ook het bouwjaar van de molen omlaag: dat werd altijd gehouden op '1891' maar dat is dus '1889'. 

Reeds in 1892 kwam de molen in bezit van de familie Van Grootel (tot 1925 Willem van Grootel, daarna Leon van Grootel). Harrie Wijnen, die later eigenaar zou worden van de molen op de Postakker in Eersel, heeft volgens mededeling hier als knecht gewerkt.
Minstens zo belangrijk was Cor in 't Veld, pleegzoon van Leon van Grootel, die hier het molenaarsvak leerde en vele jaren zou malen, zowel toen de molen nog in bedrijf was als op vrijwillige basis, in de jaren '70 en '80.

De bouw van de molen komt overeen met die van een aantal molens rond Eindhoven uit dezelfde periode, onder andere de voormalige molen van Kuijken op het Loo in Bergeijk. De onderste lagen van het metselwerk zijn van afwijkende baksteen. Blijkbaar werd de molen gebouwd van 'Boomse' steen, terwijl de onderste lagen van veldovensteen zijn gemetseld. Het is mogelijk dat het fundament en een deel boven het maaiveld gemetseld werden van stenen van de penanten van de standerdmolen.

De houten as bestaat uit vier segmenten. De askop is ongetwijfeld gegoten door Mercx in Tilburg; waarschijnlijk ná 1904. 
In of kort na de Tweede Wereldoorlog werd een tweedehands Potroede gestoken, die feitelijk te groot was voor de askop. Om deze te kunnen plaatsen zou het wigschot tussen de ashuizen er uit zijn geslagen. Het kleine maar buitengewoon zware aswiel (bovenwiel) was volgens Cor in 't Veld afkomstig uit Duitsland.

In 1974/75 werd de molen, na jaren van stilstand en verval, geheel gerestaureerd en maalvaardig gemaakt en is sindsdien geregeld in bedrijf, in combinatie met het naastgelegen bakkerijmuseum (zie de website van dit museum).

In april 2026 deed de gemeente Bergeijk de officiële mededeling dat van deze molen beide roeden zullen worden vervangen.