Deze molen werd in 1632 gebouwd voor rekening van "Het Ambacht van West-Friesland, genaamd Geestmerambacht". Deze instelling moest de molen ook onderhouden. Vlakbij stond een tweede molen met dezelfde eigenaar; op eveneens korte afstand stonden nóg twee strijkmolens, maar die hadden een andere eigenaar: de polder Heerhugowaard.
Vermeldenwaard is dat de beide Geestmerambachtmolens geen naam of aanduiding hadden; beide Oudorper strijkmolens heetten resp. molen F en G. Ook opvallend was dat die laatste molens altijd waren geteerd; beide (Geestmer)-ambachtsmolens waren vanouds geverfd. 

In 1941 kwam de molen, met alle strijkmolens in de omgeving, buiten bedrijf als gevolg van de gemeenlegging van de boezems. De drie nabijgelegen molens werden vervolgens gesloopt.
Déze molen overleefde, maar dan alleen als woning. Het gaandewerk werd verwijderd en de waterlopen gedicht. 

Tot 1958 was de molen uitgerust met een haspelwiekenkruis, wat hier wilde zeggen: een gietijzeren bovenas met daarin vier halve houten roeden, zo had men dit na 1941 (letterlijk) laten staan. Rond 1955 verkeerde alles in slechte staat: één van de helften van de binnenroede was toen al afgebroken. 

Om in 1958 nieuwe gelaste stalen roeden van één lengte te kunnen steken, heeft men toen de tussenschotten uit de askop geslagen. De overblijvende ruimte in de (nu veel te wijd geworden) gaten werd opgevuld met houten blokken. Zo bleef de molen nog ruim 45 jaar staan. 

Onder de nieuwe eigenaar begon in 2004 heel zinvol herstel: allereerst werd het ondertafelement, dat hier grotendeels was vergaan, vernieuwd. Daarna volgde het rietdek van romp en kap. Beide roeden, een vol hek te kort, werden verlengd en ook de hekkengaten bijgehakt: zo werd de zeer vlakke schoot uitgediept. Op 23 september 2005 kon de molen, voor het eerst in ongeveer 65 jaar, weer draaien. 

In mei 2006 bracht men, met het oog op eventueel maalvaardig maken in de toekomst, een nieuwe koningspil aan. Het interieur, dat na vele verbouwingen geen historische waarde meer had, werd gesloopt. Vervolgens bouwde bewoner Han Kuijper, met hulp van velen, een nieuw interieur in oude stijl.

Eind 2022 waren de ruim 64 jaar oude gelaste roeden aan vervanging toe. Voor de Molenstichting Alkmaar e.o. was dit aanleiding om de vroegere situatie, een haspelkruis met vier halve roeden, te willen herstellen. Die roeden zouden dan wel in metaal en niet meer in hout worden uitgevoerd. 
Hierbij boekte men een tegenvaller: de nieuwe roeden waren al min of meer besteld toen een behoorlijke beschadiging aan de askop werd ontdekt. Vermoedelijk veroorzaakt in 1958 bij het uithakken van de tussenschotten. In 2025 heeft men dit met moderne technieken aangepakt en daarna de askop voldoende sterk bevonden voor de toekomstige halve roeden. 
In juni 2026 werden dan de roeden gestoken. Omdat de askop geen tussenschotten meer had, zijn de delen van binnen- en buitenroede al 'op de grond' aan elkaar gekoppeld en vervolgens gestoken.
De delen zijn onderling door gesmede stroppen gekoppeld en middels meerdere houten wiggen aan de voor- en zijkanten, stalen wiggen aan de achterzijde, keerklossen aan de zijkanten en vullatten bevestigd in het ashuis. Daarnaast zijn er twee gesmede stroppen om de askop aangebracht.

Een uitvoeriger verhaal over opkomst, ondergang en opleving van de strijkmolens is te lezen bij Strijkmolen E.