Over het verleden van dit molentje is weinig bekend: de Zuidwijkse polder is, omdat het land altijd in bezit was van slechts één (adellijke) eigenaar, van oudsher ongereglementeerd geweest en daarom zijn er maar weinig archiefstukken overgeleverd. 

Tot 1960 bemaalde deze kleine molen de polder (ca. 75 ha; opvoerhoogte 0,50 m.). Toen in dat jaar een (houten) roede brak, werd op mechanische bemaling overgegaan en stond de molen verder stil.

Op 2 september 1972 brandde de inmiddels behoorlijk vervallen molen door (kinder)vandalisme geheel uit. Op dat moment was de molen eigendom van de Rijnlandse Molenstichting, welke instantie een grote restauratie voorbereid had. Vanwege de zware brandschade moest deze restauratie veel uitgebreider worden: feitelijk resteerde hier alleen de stenen romp. 

In de jaren 1976/1977 volgde zeer ingrijpend herstel: de romp werd grondig gerepareerd en kap, krui- en al het gaandewerk werden nieuw gemaakt. Sindsdien is deze molen geregeld op vrijwillige basis in bedrijf. 

In 2000 heeft men de achterwaterloop en krimpmuren verdiept, de wateras ging omlaag en het scheprad zelf werd hierbij vergroot. In 2007 kreeg de molen voor het eerst in zijn bestaan metalen roeden, dit met handhaving van de houten bovenas. 

In het najaar van 2013 bleek die bovenas aan vervanging toe. In juli 2014 stak men een nieuw exemplaar.