In 1937 gaf Eiko Jan Feunekes aan Luitje Wiertsema uit Sappemeer opdracht een zaagmolen te ontwerpen, die ertoe zou dienen zijn 10 ha. grote eikenbos verder te verwerken. Op basis van dit ontwerp bouwde Feunekes zelf zijn molen: een kleine spinnekop met stelling op een stenen bergplaats, met zowel zelfkruiing als -zwichting. Voor zover bekend is met de molen indertijd geen bedrijf uitgeoefend, maar was het voor Feunekes een soort van liefhebberij. 
Na Feunekes' overlijden (1940) wisselde de molen diverse malen van eigenaar en was in 1985 zó vervallen dat de sloop nabij leek. Groot probleem hierbij was dat molen en schuur niet als monument geregistreerd stonden. 

In 1990 volgde dan toch de erkenning als Rijksmonument. Nadat in 1995 molen en het omliggende terrein in handen van Arnold Dost en Olga Schaver waren gekomen, kon in januari 1997 met een grote restauratie worden begonnen. In juni dat jaar werd de volledig herstelde molen feestelijk in gebruik genomen. 

Zeer opmerkelijk aan deze kleine molen is het wiekenkruis. Zo bestaat de bovenas uit een stalen pijp met aan het uiteinde een askop die nergens anders wordt vertoond: de roedgaten lopen niet door maar stuiten als het ware op die pijp. Het wiekenkruis zelf bestaat uit vier halve roeden die in lijn staan; er is dus geen sprake van binnen- of buitenroede. Die roeden zijn in 1997 geheel vernieuwd in een duurzame houtsoort. Overigens blijkt de vlucht van deze kleine molen 9 meter; altijd werd dit op 10 meter gehouden maar dat klopte dus niet. 

Vroeg in 2026 verwijderde Nieman Molenbouw het wiekenkruis: dit zal in de werkplaats grondig worden nagekeken. 

Bijzonder jammer bij dit alles is dat dit zeer opmerkelijke molentje al jaren grotendeels door beplantingen staat ingesloten en landschappelijk nauwelijks meer van waarde is.