Dit is de enige overgebleven molen van de elf molens die Goes ooit telde. Vroeger was deze stad onder andere een getijkorenmolen (aan de Kleine Kade 43), evenals een boekweit-, windkoren-, schors-, windolie- en windhoutzaagmolen rijk. Voorganger van deze molen was een oliemolen, een standerdmolen die in 1771 afbrandde.

Om niet afhankelijk te zijn van de wind werd in 1809 op het erf van de molen een roskorenmolen gebouwd. Deze deed echter slechts enkele jaren dienst en in 1838 werd het maalwerd uitgesloopt. Daarna diende die ruimte tot 1887 als opbergplaats.  Op dat moment stond er sinds 1867 al een woonhuis (het huidige woonhuis dateert overigens pas uit 1939). Let wel: de naam "Paardenweg" bestaat vermoedelijk omdat hier ooit een roskorenmolen stond. 

Rond 1850 bleek de molen belast met een eeuwigdurende erfpacht van ƒ 150,-- per jaar ten gunste van de stad Goes. In 1885 kwam de molen in bezit van L. de Jonge F.Czn, die in 1939 met F.C. de Jonge een vennootschap onder firma oprichtte. Nadat de weduwe van eerstgenoemde in 1954 failliet ging, werd de gemeente Goes eigenaar. Tot medio 1967 was de molen vervolgens verhuurd aan het graanbedrijf M.J. Snoep en Zn.. 

De maalinrichting omvatte een buil, graanschonings- en mengmachine, evenals twee elevators en een hijsinrichting voor de zakken; ook heeft deze molen vroeger nog een pelsteen gehad. De nog aanwezige 30 PK elektromotor uit de Tweede Wereldoorlog dreef bij windstilte alle machines en elevatoren aan. In een apart pakhuis waren tot 1967 ook nog een door een elektromotor aangedreven haverpunter en reinigingsmachine aanwezig.
Zeer bijzonder: vrijwel alles wat ooit is aangebracht ten behoeve van het malen en verwerken van graan, op windkracht of machinaal, is hier nog aanwezig en daarmee is dit een van de meest compleet uitgeruste korenmolens/maalderijen van Nederland. 

In 1970 onderging de molen een restauratie, waarbij het dakleer van de kap, delen van de staart en stelling werden vernieuwd. Tevens maakte het systeem Van Riet op de binnenroede weer plaats voor Oud-Hollandse ophekking.

Ook in 1995/96 vond een grondige restauratie plaats aan metselwerk, stelling, staartbalk en schoren, alle zolders en een deel van het drijfwerk.

In september 2002 moest de molen worden rechtgezet: door het langzaam wegzakken van de vestingwal was de stenen romp steeds schever gaan staan en dat heeft men toen gecorrigeerd.

In de loop van 2020 werd duidelijk dat deze molen een nieuwe, zeer uitvoerige, restauratie nodig had. Deze kwam neer op: voegwerk vernieuwen, balkkoppen aangieten, kruiwerk aanpakken, delen van de stelling vervangen en ook het gaandewerk grondig nazien. Daarbij hoorde toen ook het maalvaardig maken van de motoraandrijving op het spoorwiel: die was nog steeds aanwezig maar allang buiten bedrijf. Ook zouden de roeden worden gecontroleerd en de ophekking in ieder geval geheel vernieuwd. 
In februari 2021 begon men en 16 juni 2022, ruim 15 maanden later, draaide de molen op proef. Zonder twijfel na de grootste herstelbeurt in zijn bestaan. Op 9 september dat jaar volgde de feestelijke ingebruikname. 

In 2025, drie jaar na de oplevering, ondergingde molenromp een herstelbeurt: impregneren, min of meer een extra 'regenjas'. Zo blijft hij ook de komende jaren beschermd tegen weer en wind.

Wat beslist vermeld moet worden: in 2020 droeg Bert Boonman het molenaarschap over aan zijn zoon Jasper, na niet minder dan 49 jaar de verantwoordelijkheid voor "De Koornbloem" te hebben gehad.