Op de plaats van deze molen staat al op een van 1600 daterende kaart van de Zijpe een molen aangegeven, zodat deze afdeling blijkbaar al vanaf het begin bemalen is. Dendrochronologisch onderzoek (onderzoek naar de leeftijd van het gebruikte hout) heeft uitgewezen dat de eiken waar het achtkant van gemaakt is, in of rond 1589 gekapt zijn. Het is logisch te veronderstellen dat de molen zelf dan iets jonger is, dus kan dateren uit 1590 of vlak daarna. 
Los van het materiaal, is ook de constructie zeer oud: het achtkant is indertijd gebouwd met slechts één bintlaag en ook één kruis per veld en waarschijnlijk zonder ondertafelement. In de loop der tijd zijn (daarom) nogal wat herstelwerkzaamheden uitgevoerd: zo is de constructie in vijf velden verstijfd met een extra kruis, twee verticale kruisen tussen de thans aanwezige beide bintlagen en een onderste bintlaag met zowel onder- als bovenkorbelen.
Niet onlogisch, vanwege het spatwater, zijn de twee stijlen bij het scheprad (met de hieraan verbonden, in drie velden gelegen veldkruisen en regels) al eens vernieuwd. Een van de korbelen onder de kapzolder is ooit vervangen en de nieuwe is vervaardigd uit het ondereind van een koningspil. De bovenste bintlaag is versterkt met uit een koningspil gezaagde eiken delen. Het boventafelement en een groot deel van de kap zijn waarschijnlijk ook al eens vernieuwd. 

Tot 1966 bleef deze molen voor de bemaling van de afdelingen P en V in bedrijf. In dat jaar volgde samenvoeging met de aangrenzende afdeling O-T. Voor de bemaling daarvan werd een nieuw dieselgemaal gebouwd. 

De molen raakte daarna spoedig in verval. Na de overdracht aan Stichting De Zijper Molens in 1969 werd een restauratie voorbereid. Deze voltrok zich in de jaren 1976-1980. Sindsdien wordt de molen weer regelmatig in werking gesteld. 
Het systeem Dekker, dat deze molen als enige van de Zijpermolens ooit had gekregen, werd hierbij vernieuwd. 

Sindsdien is deze molen zeer geregeld op vrijwillige basis in bedrijf.