De polder Nieuw-Lekkerland had voorheen een getrapte bemaling met een lage en een hoge boezem: twee ondermolens maalden het polderwater in de lage boezem en één bovenmolen (deze molen) bracht het vervolgens in de hoge boezem.

In 1942 kwam deze molengroep buiten bedrijf, maar in 1965/66 veranderde dat weer, althans wat deze molen betreft. De Hoge Molen ging weer malen, maar nu als poldermolen. Daartoe werd het scheprad verwijderd, de achterwaterloop geheel herzien en kwam er een lange vijzel. Deze laatste kon rechtstreeks vanaf polderpeil malen. Ook kregen beide roeden fokken. Deze konden de energie leveren voor de nu veel groter geworden opvoerhoogte. 
De getrapte bemaling van deze polder kwam aldus te vervallen en de overgebleven ondermolen, de Lage (of Kleine) molen, verloor zijn functie. 

De Hoge Molen bleef als hoofdbemaling van de polder Nieuw-Lekkerland tot 1981 in bedrijf. Vanaf dat jaar bracht, tot februari 1997, een nabij de molen staand motorgemaal het polderwater rechtstreeks in de hoge boezem. Tegenwoordig loost de polder via een vijzelgemaal (aan de noordelijke boezemkade) op de Lage boezem van de Overwaard. De Hoge Molen maalt intussen nog zeer geregeld op vrijwillige basis. 

Asbreuk in de 19de eeuw
Volgens overlevering vond in 1872 bij deze molen asbreuk plaats waarna, vanwege het spoedeisende karakter, een houten as werd gestoken (die men kennelijk nog had liggen of aan kunnen kopen). De huidige (uiteraard gietijzeren) bovenas is van 1854 en kan dus niet origineel voor deze molen gemaakt zijn. 
Archiefonderzoek (uit 2016) heeft dat verhaal min of meer bevestigd: in november 1879 heeft de polder een gietijzeren bovenas aangekocht van één van de toen gesloopte molens van de polder Schuwagt te Lekkerkerk en deze vervolgens op reserve gelegd. Aan te nemen is, dat de houten bovenas op dat moment nog voldeed. De huidige bovenas zal dus op zijn vroegst in 1880 zijn gestoken.

Minstens zo opmerkelijk is de mededeling, dat deze molen in 1916 de wateras kreeg van één van de twee ondermolens, de Lage Molen. De reden moet haast wel zijn geweest dat de toenmalige wateras van de Hoge Molen was gebroken of anderszins onbruikbaar geworden en men zolang een andere wateras gebruikte; er was immers nóg een ondermolen.