Versiering

Eenvoudige baard, op de koppen van de voeghouten getimmerd, donkergroen geverfd, wit afgebiesd, met het opschrift 'St. Victor'.

Verwijzingen

Ten-Bruggencatenr.	06398
allemolens.nl	zoek op Ten-Bruggencatenummer in allemolens.nl naar aanvullende informatie
Voorganger	(beltmolen), Oventje
Afkomstig uit	De Vooruitgang, Mariaheide

Geschiedenis

In 1938 werd deze molen te Oventje geplaatst; dit ter vervanging van een in 1925 door een wervelstorm verwoeste zeskante molen. Dertien jaar lang moest men het zonder molen stellen, omdat molenaar Van der Ven na deze ramp een motormalerij had opgericht.
Maar Van der Ven bleek toch teveel een echte windmolenaar: na 13 jaar besloot hij wederom een windmolen op te richten, waartoe hij de voor de sloop te koop staande molen te Mariaheide aankocht, liet verplaatsen en vervolgens regelmatig in bedrijf stelde. Overigens was de molen te Mariaheide ook niet nieuw; zeer waarschijnlijk gaat het om een verplaatst Zaans achtkant.

Op 14 september 1938 werd de molen feestelijk in bedrijf gesteld. De molen was, op aanraden van conservatieven, nog uitgerust met Oudhollandse ophekking. Amper vier jaar later werd de molen toch voorzien van stroomlijnwieken volgens Van Bussel.

In 1955 moest de molen vanwege slechte roeden stilgezet worden. Twee jaar later volgde herstel, waarbij een nieuwe binnenroede werd gestoken en de houten stelling vervangen door een achtkant gebouw rond de molen, waarvan het betonnen dak als stelling dienst ging doen. Molenaar Van der Ven had zich hiervoor twee jaar moeten behelpen met een kleine hamermolen. Mengketel en luiwerk werden elektrisch aangedreven.
Op 14 december 1957 werd de molen weer in gebruik genomen; er kon weer met twee koppel stenen plus regulateur (voor beide koppels) en luiwerk op windkracht gewerkt worden.

De molen was veelvuldig in bedrijf, tot bij de zeer zware storm van 3 april 1973 een groot deel van het wiekenkruis werd vernield. Hierdoor kwam onverwacht een einde aan het malen op windkracht. De molen werd daarna wel hersteld maar van bedrijfsmatig malen is niet veel meer gekomen. In 1977 werd het staartwerk grotendeels vernieuwd en geel geverfd; niet lang daarna werd de molen officieel in gebruik genomen.

Vóór de laatste grote restauratie waren op de roeden en Van Busselneuzen brede banen geschilderd in de Hollandse driekleur. Staart en kruibok waren donkergroen geschilderd, evenals de grote toegangsdeuren. De donkergroene (toen plaatijzeren) baard had een gegolfde witte rand en in grote witte letters stond de naam ST VICTOR. Windpeluw en voorkeuvelens waren rood en de waterdeuren wit.

Op grond van de constructie is wel verondersteld dat deze molen oorspronkelijk hennepklopper was. De constructie van een 'los' onderachtkant en een tafelement boven de beltdeuren, met daarboven dubbele (in hoogte) bintlaag met slechts 2 bintbalken per laag wijzen daarop.
Helaas is deze theorie nogal wankel en het verhaal dat deze molen uit de Zaanstreek komt, is gebaseerd op bouwtechnisch onderzoek, waaruit de conclusie is getrokken dat het een hennepklopper moet zijn geweest. Er is echter nergens bewijs gevonden dat dit inderdaad een Zaanse molen was, sterker nog: in de periode dat de St Viktor werd gebouwd is er in de Zaanstreek geen enkele hennepklopper gesloopt. Ook niet in de jaren ervoor.

Om de vlucht te kunnen vergroten werd de stelling een verdieping lager geplaatst, waardoor het tussentafelment zich nu boven de stellingzolder bevindt.
Dit is één van de zeer weinige Brabantse molens met een lange spruit in het midden van de kap. Of dit wijst op een Zaanse oorsprong, moet vooralsnog worden betwijfeld.
Vroeger kwam het (met name in Brabant en Limburg) vaker voor, maar thans is deze molen, tezamen met die van Budel-Schoot, de enig overgeblevene waarbij achtkant en kap gedekt zijn met rode Icopal bedekking, in plaats van teerpapier.

---

Laatst bijgewerkt:	zaterdag 5 januari 2013 | Geschiedenis