Versiering

Aan beide kopkanten van de zaagloods is met grote letters de naam van de molen geschilderd.
De glasroeden van de ramen in de onderbouw zijn over het algemeen zeer fraai afgewerkt.

Verwijzingen

Ten-Bruggencatenr.	00976
Voorganger	De Salamander, Leidschendam

Geschiedenis

Deze molen heeft een voorganger gehad, die gebouwd was in 1643. In 1773/1774 is deze molen, tezamen met buurmolen De Hoop, grotendeels door brand verwoest, . Beide werden in 1777 herbouwd in opdracht van Arnoldus Theodorus Zodaar, eigenaar van de verbrande molens. Jan Breur uit Delft kocht in 1781 de "houtcoperij". Jan Anthony Prijn, schoonzoon van Zodaar, had zich enkele jaren vóór 1781 in de zaak ingekocht
De Hoop, die iets noordelijker stond, was geheel identiek aan De Salamander. Deze verbrandde op 25 juli 1894 tijdens een hevige onweersbui en werd niet meer herbouwd. Beide molens behoorden tot het zelfde bedrijf, Windlust genaamd.
Tot nu toe werd steeds aangenomen dat De Salamander in 1792 was gebouwd; dit blijkt dus niet juist.

Diverse houthandelaren waren de afgelopen eeuwen eigenaar van De Salamander. Eén van hen was zelfs burgemeester van het dorp.
Eind 19e eeuw werd de molen gemoderniseerd en voorzien van een vier zaagramen. Om ook bij windstilte te kunnen zagen, werd een stoommachine geplaatst; deze werd omstreeks 1940-42 vervangen door een grotere.
De molen was aan het begin van de 20ste eeuw al in verval geraakt, deels onttakeld maar werd later in opdracht van de nieuwe eigenaar (Fijnhouthandel en Zagerij J. Koerts N.V.) weer hersteld.
De stoommachine bleef evenwel het meeste werk doen; pas als de molen harder kon draaien dan de machine, werd gebruik gemaakt van windkracht. In de praktijk draaide de molen (met het volle zeil!) pas bij windkracht 6.

In 1953 werd De Salamander, toen al in matige staat, stilgezet. Daarna sloeg het verval snel toe.
Ondanks de aanwijzing als beschermd monument in 1971, was de molen begin jaren 1980 nog slechts een bouwval.
In 1975 was al een sloopvergunning verleend, maar tot afbraak kwam het niet: geëist was namelijk, dat die sloop door een erkende molenmaker moest worden verricht, en dat was duur. Vermoedelijk heeft die bepaling de molen van de ondergang gered.

In 1985 volgde de ommekeer. De oprichting van de Stichting Opbouw Salamander (S.O.S.), zorgde ervoor dat de restanten van de molen bewaard bleven en herbouw in de toekomst mogelijk was. De molen werd gedemonteerd en opgeslagen.
Dankzij de financiële bijdragen van overheden, bedrijven en partikulieren, kreeg De Salamander een tweede leven.
De molen werd in 1989 herbouwd op een nieuw stuk grond in het oude balkengat. Ten opzichte van zijn oude plaats is de molen voorts ook ongeveer een kwartslag gedraaid. Voor de restauratie is o.a. gebruik gemaakt van het originele achtkant. In 1990 was de molen uitwendig compleet, maar de herbouw van het zaaggedeelte en de winderij (voor het verplaatsen van de stammen) duurde nog enkele jaren.
Op 25 oktober 1995 kon voor het eerst weer met windkracht worden gezaagd.
Op de molen wordt momenteel hout gezaagd voor parketvloeren, meubels, scheepsrestauratie en koets- en wagenbouw. Bij windstilte kan m.b.v. een elektromotor worden gezaagd.

Eén onderdeel overleefde het ruim 30 jaar durende intense verval en is nog steeds onmiskenbaar aanwezig: de teakhouten windpeluw, vermoedelijk lang geleden door de de fa. Koerts uit eigen voorraad gehaald en gezaagd.

Aanvullingen

Literatuurverwijzingen:
H. Brouwer Schut en L. van Ewijk: De wind in de zeilen - De bewogen geschiedenis van houtzaagmolen De Salamander. Leidschendam 2006.

---

Laatst bijgewerkt: maandag 30 augustus 2010